تنها

نمی خواهم دگر چیزی از این دنیا

گریزانم از این امروز و از فردا

نمی فهمد کسی درد دل من را

شدم آواره و تنها ترین تنها

دلم تنگ شده براي همه آنچه از دست داده ام

 چشمانم گريانند براي هر آنچه نداشته ام

دستانم پروانه اي را مي خواهند كه هرگز پريدن را از ياد نبرد

و روحم شوق پرواز دارد همراه با بادبادكي كه در كوچه هاي كودكي

 از ميان انگشتانم رها شد و به آسمانها رفت

تا همبازي فرشته ها شود .

ديروز كه از پنجره خستگي هام امروز را مي ديدم

با خود عهد بستم كه فردا ديگر خسته نباشم،

ديگر نگريم،

ديگر مهر نورزم

و ديگر عاشق نباشم،

ديگر به تكرار بيهوده خستگي اعتنائي نكنم،

حتي وقتي با خود راه مي رفتم،

مي خنديدم

 و مستانه گام برميداشتم

جاي من آنجائيست كه در آن ريا هنوز ريشه ندوانده.

اينجا اما ......

پستي ها آن قدر ريشه دوانده كه ريشه من و هزاران مثل من را سوزانده.

من آنجائي خواهم رفت كه بجز من همه مانند من باشند ،

و ديگران تماشاگر من ......

پرنده اي لب تنگ ماهي نشسته بود و به ماهي نگاه مي كرد و مي گفت :

"سقف قفست شكسته ! چرا پرواز نمي كني ؟"

ماهي تو دلش گفت : اطرافيان مدام مي گويند از قفس سر شكسته وابستگي او

بدون آب زندگي كنه !!

تنهایی من !!!

تو کیستی که من اینگونه بی تو بی تابم

شب از هجوم خیالت نمی برد خوابم

تو کیستی که من از موج هر تبسم تو

بسان قایق سر گشته روی گردابم

من از کجا سر راه تو آمدم ناگاه

چه کرد با دل من آن نگاه شیرین آه

تو دور دست امیدی وپای من خسته است

چراغ چشم تو سبز است وراه من بسته است

تو آرزوی بلندی و دست من کوتاه

چه آرزوی محالی است زیستن با تو

مرا همین بگذارند یک سخن با تو